تبليغاتX
زاویـه
روح من، از ردای رضايتي كه جامعه برايش دوخته خسته شده...

فرار که نه
مبارزه باید
با زن
 که پشت در های بسته ی اتاقش
نقاشی می کند
و دست زیر چانه
در حیرتی که اندیشه اش را پوسانده
خواب می بیند
با چشم هایی باز
رو به سقف...
نقش همه ی شاهزاده هایی را می زند
که روزگاری دور
رو به در های خواستنش می گشودند.
چندش ِلحظه، بایدی آهنین است
ظرف ها باید شسته شود...
بچه شیر می خواهد...
شوهر خواهد آمد...
و اتاق باید جای خواب مردی باشد
که تو را در انزوای فکرت محبوس می سِتاید
فرار که نه
مبارزه باید...
با این قصه ی تکرار ِ هر شبه
زندگی زنان سرزمینم...
و " آه "
کودکی که نخواهم کشید
هیچ وقت...

پاییز۸۸


پی نوشت:سلینجر هم رفت.کسی که ما هولدن ها رو خوب درک کرده بود.

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم بهمن 1388ساعت 18:31  توسط الهه  | 

به دیوار تکیه داده بود و نمای چشم هایش غمگین تر از همیشه بود و صدایش محزون و ترک خورده...و ما خسته بودیم...و این خستگی قلب هایمان را فشار می داد.

من خسته ام از این اتاق...از این دیوار...از این سقف بی پنجره...از این چراغ ِمُرده...از این ساعت تیک تاک دار...از این زمان ِ بی انتها در نبودنت...از این بغض های فروخورده از ندیدنت...

می خواهم بروم به اتاق کوچکی که فقط یکی باشد ولی دور تا دورش 5 پنجره داشته باشد و یک در...3پنجره ی بزرگ و دو پنجره ی دراز و کشیده در اطراف در چوبی....می خواهم بروم به اتاقی که دیوار گچی اش نم کشیده باشد و کف اتاق گلیم های قشنگ رنگی روستایی پهن باشد و یک پتوی پنبه ای باشد و یک بالش...بالای در "و ان یکاد" آویزان باشد و در اتاق باز شود به روی دشتی که سبز ِسیر است و ته ِ تهش آبی فیروزه ای...و همیشه در متن این سبزی ِ قشنگ تو در قاب عکس پیش رویم می رویی...با همان لبخند همیشگی و موی پریشان ...می آیی و می آیی و مرا که در قاب ِدر ویران شده ام به بغل می گیری...مویم را پریشان می کنی و سرم را در آغوشت فشار می دهی و گیس به هم ریخته ام را با گل های بوسه ات می بندی...همیشه ته ِ ماجرا من در آرامشم...وقتی که تو می آیی و تیرگی ِدنیا پشت ِ آمدنت تار می شود...هیچ منظره ای در دنیا دلنواز تر از روئیت ِ آمَدنَت نیست در صحن چشم هایم...

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم بهمن 1388ساعت 20:25  توسط الهه  | 

شاید مهم نباشد...هست؟ که دست هایم را بگیری یا دست هایت را بگیرم...بکشانمت به دنبالم یا بکشانیم به دنبالت و کوچه ها را یکی یکی و دو تا دو تا بالا و پایین برویم یا دو تا ،دو تا و یکی،یکی پایین و بالا برویم...مهم این است که این شب سرد با دست های گرم تو گرم تر و گرم تر می شود...مهم قصه ی این سفر است و چشم های روشنم که به دنبال افق آن دورهاست که آخر چشم های توست...مهم این است که ما می خواهیم از این زمستان بگذریم و از زمستان هایی زمستان تر از این...و شاید مهم تر از آن این آواز شرقی باشد:

"می خندم،زیرا به خاطرت خوشحالم..."
"و این حرف را ته دلم نگه داشته بودم که "واقعا دوستت دارم"
"عشق بی نهایت من در کلمات نمی گنجد..."
"و تنها یک چیز را نگاهم به تو اعتراف می کند:"
"به خاطر تو زندگی می کنم."
"به خاطر تو خوشحالم..."

و تمام حرف هایم  همین بود
دستم را بگیر و آن قدر فشار بده تا شعله بکشم در خیسی کف دست هایت...می خواهم در آغوشت تمام شوم.

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم بهمن 1388ساعت 0:22  توسط الهه  | 

لب هایم خشک ِخشک شده است و بی تابم...اینجا کجاست؟؟؟ جهنّم ِ لب های ترک خورده  و قحط سالی لب های تر ِ یار...؟و من انگار  هنوز هم زنده ام و فکر می کنم به تمام واژه های دلنشینی که هر کدام سال های سال زنده نگهم می دارند...اگر هنوز نمرده ام،باز هم نخواهم مرد...

اگر هنوز نمرده ام...

"دردی است درد ِ عشق که هیچش کناره نیست..."

بعد نوشت:مگه فرقی هم میکنه این یا این:

"راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست"

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم دی 1388ساعت 2:0  توسط الهه  | 

ببین!
دست هایم خالی  است...
دانه های نورت  را در جیب ِخاطره گذاشته ام...
ذخیره ی شب های دل تنگی
شب های دور
شب های سخت
سرد
تا زیر پتوی پنبه ای
تک تک بشکافم
و برویانمشان در چشم های خیسم
که سو سوی آتشخانه ام به قهقرا نرود.
باز هم ببین!
دست هایم خالی است...
در انتظار،که اسیر ِ هُرم پنجه هایت  شوند.
بتاب!
رسوایی ِ خورشید
در میدان نور و هُرم حضورت
سَخت می درخشد...

"امشب"

...یک سری مشکلات دارد که به علت خستگی بعدا ویرایش خواهد شد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم دی 1388ساعت 2:16  توسط الهه  | 

می نویسم... می دانم که روزی خواهم خواست به یاد بیاورم...سال های عصیان و جوانی را...که چه شد و چگونه شد...


چند سالی بیشتر نگذشته بود
رویای زنی را دیدم
خندان
با نگاه ِ اثیری
شیر می نوشید...
و سه کنج لبش
زاویه ی خندان ِ یک خاطره بود
قطره چکان ِ شیطنت...
و ساق های سفیدش را
آفتاب نوازش می کرد.
روئیتش
تعبیر صادقی بود
از پرنده ای که بال هایش را گـُشوده است.
پاییز 88

قریب به 1 سال گذشته و اینجا گذرگاه آدم های زیادی بوده...بعضی رفته اند...بعضی ایستاده اند و بعضی هم خواهند آمد تا...
به کمنت های قدیمی نگاه می کردم و دیدم اولین کسانی که با آنها رفت و آمد وبلاگی داشته ام هنوز هم اینجا می آیند...از 15 دی 87تا 20 دی این 4 نفر قدیمی ترین خوانندگان اینجا بوده اند که همچنان پایدار مانده اند...خلیل عباسی...سید علی مجد...علیرضا مهر و محمد مجید زاده... برای این دوستانم و همه ی دیگران ِدیگر که آمدند و مرا خواندند و می خوانند،جز سپاس فراوان اندوخته ای ندارم که نثار قدم هایشان کنم.
دوستان خوبی پیدا کرده ام که صمیمی ترین همراهانم هستند و نامشان را در این مجال نمی آورم چرا که نمیخواهم با قلم انداختن اتفاقی نام یکی،امکان رنجشش را فراهم کنم.
دوستان زیادی آمده ند و رفته اند...اتفاقات زیادی  گذشته است که به هر جهت از هر دوست و همراه که از من رنجیده طلب بخشش می کنم و هر چه که در این میان بر من گذشته را فراموش...
یک لبخند بزرگ و دستی که برای طلب ِدوستی دراز شده، تنها داشته ی من است در این سراسر مجاز که زیاد آن را جدی گرفته ایم.

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم دی 1388ساعت 0:0  توسط الهه  | 

آن شب زمستانی دور را یادت هست ؟

همان شبی که دست هایت را گرفته بودم و از خیابان ردت می کردم...تو سردت نبود و من گرسنه بودم...در دل کافه ای آرام گرفتیم که نقشه های آینده روی میزهایش پهن شده بود و لبخند پیشخدمتش،گرم ترین پیشواز دنیا بود در پیش زمینه ی احساسمان...و یادت هست؟ دستانم روی دست هایت ابر و باد می کشید و بازی رنگ ها را نگاه می کردیم...چشم های رنگی من و چشم های سیاه تو...دست های سپید  من و دست های تیره ی تو...لب های لرزان من و دلهره ی مهربان تو...گونه های سرخ من و گونه های پریده رنگ تو...آتش نگاه من و طفره ی نگاه تو...
یادت می آید؟
خوب شد که فهمیده بودیم...خوشبختی همان لحظات بود...

خوب شد که فهمیدیم،خوشبختی همین لحظات خواهد بود...

نسیم عزیزم.نازنینم.سالروز تولدت  مبارک... تو با مسیح آمده بودی یا مسیح با تو؟

+ نوشته شده در  جمعه چهارم دی 1388ساعت 0:58  توسط الهه  | 

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد

وآن چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

آره؟ خودش داشت؟ فقط باید پیداش می کرد...فقط باید دست دراز می کرد و از روی تاقچه برش می داشت...خاکش رو فوت می کرد و دستی می کشید روی آن سطح صیقلی و توی آینه به چشم هایش می خندید...

همیشه همین طور است...

راه خانه که پیدا شود،باز کردن ِ در...آسان ترین کار است.

آخرش همه ی در ها باز می شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم آذر 1388ساعت 21:42  توسط الهه  | 

یک گام به سویت می آیم...بلند...می خواهم شبی که در چشمانت شعله می کشد را در آغوش بگیرم...و لبخند بزنم به تصویر دختری که در اشک خانه ات می خندد...حسّ ِ عجیبی دارد این لحظه ها... و ندرت شرینی هم...لحظه هایی که من حسادتم را پشت چشم هایت دار می زنم...و تنها همان لحظه هاست که دوست دارم،آن دختر،همیشه،همان جا باشد...انگار که از اول همان جا بوده...از هزار سال قبل تا...و آن قدر نزدیک به توست که  اگر اراده کنم، می توانم اشک چشمانش را روی گونه هایم بنوشم...دختر چشم های تو با من متفاوت است...و من شیفته ی این تفاوتم که او را برای تو شیرین کرده است...می بینی؟ دختر چشم های تو را دوست دارم...چون تو آن قدر می خواهیش که در چشمت جای داده ایش... و این قلب مرا آرام می کند...می خواهم ببینم که سرش را می گذارد روی شانه های تو...با چشم های بسته...و تو گیسوانش را شانه می کنی...

در را ببند...نگذار نور مزاحم عشق بازی او در چشمت شود...بیشتر می خواهمش... بیشتر             می خواهمت...

+ نوشته شده در  جمعه ششم آذر 1388ساعت 1:37  توسط الهه  | 

برای غیبت یک ساله ات چه بهانه ای در دلم بتراشم؟

که تو آزادی یا در بند...

خیس بارانی یا خشک خاک...

زنده ای یا...

جمله ی کهنه ایست از یک شاگرد قدیمی برای استادش  که مدام در دل تکرار میکند:

همیشه ممکن است او بیاید....

 

یکی گفت:برگ های خسته از درخت می ریزند...پاییز تنها بهانه ایست...

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم آبان 1388ساعت 1:28  توسط الهه  | 

از خانه دور شده ام و می خواهم دور تر هم شوم...گم شده ام و گم تر هم خواهم شد...دور و گم از دیوارهایی که قفس قلبم شده اند و هیچ کس نخواهد فهمید،چه رنج عظیمی،آجر ِ دیوارهایش شده بود...این همه سال های نه چندان بلند را تا امروز،هر صبح که صبح به خیر می گفتم،گمان نمی کردم که کاسه ی زندگی و خستگی ام یک روز مثل امروز این همه مالامال شده باشد....

مادر...دستمال اشک هایم را می دهی؟ و برایم دعا می کنی؟یکی از همین غروب های پاییزی اشک ها و درد هایم را برای همیشه قورت بدهد...می خواهم...تمام شوم...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم آبان 1388ساعت 17:24  توسط الهه  | 

آه

بگذار خیال کنم

عاشقم

و به سادگی ،قلب را،بچسبانم روی سینه هایت...و لب را که به طاقچه نگاهت دوخته شده،به سایه های چشمانت...و بست بنشینم...ته کوچه هایی که بوی معجزه می دهند و همیشه در خم آخرشان...خانه هایی است که دیوارهایش...یاس های سفید دارند و محبوبه های شب...و کنار درهایشان ،سکوهایی است...تکیه گاه...برای تن های خسته ای که میخواهند بمیرند...از تب...و در تب...

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آبان 1388ساعت 1:11  توسط الهه  | 

بعضی وقتک ها هست که...خیال می کنم دنیا حرف تازه ای برای عشق ندارد و پشت همه ی حرف های گذشته را خدا یک نقطه ی بزرگ گذاشته...و با خط نستعلیق نوشته:پایان...شاید هم یک The end سینمایی پایان عاشقانه های دنیا باشد...ولی بعد که تو را می بینم و نگاه تشنه ی خودم را و نگاه بی تاب خودت را...درک میکنم که سخت اشتباه کرده بودم...خدا نقطه را گذاشت ولی در پایان شک داشت...کمی پایین تر جایی است که می توان یک پاراگراف جدید را شروع کرد...شاید آن بند...آخر حرف های عاشقانه ی دنیا باشد.
و...تنم حسی را کم دارد...هُرم و لطافتی که از نوازش تو رگ هایم را داغ می کند و گونه هایم را نیز و نگاهم را هم...گرمای نگاهم را که دیده ای نه...؟وقتی که روشنش می کنی و...
آن حس لطیف تا چشم می بندم، می آید سراغم... روی پوست نازک کمرم راه می رود و من چشم هایم را باز می کنم،تا دست هایت بایستند ...تا چشم هایم را ببینی...چشم هایی که دوستشان داری...

عاشقانه های دنیا هیچ وقت تمام نمی شوند...

بعدا نوشت:آنای عزیز...با این نوشته ات...کیف کردم.

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 0:49  توسط الهه  | 

ذرّه ای درد را می شکافم
در کالبد پوسیده ی موقتش
که فعل های پوچ لذت
 صرف می کنند
و واژگانی تهی تر بخش...
دور،دور ِ باطل لحظه هاست.
از هیجان این فهم ِغریب
اوج خواهم گرفت:
 خواب مرگ
شیرینی بیداری ها ست.

مهر۸۸

پی نوشت:استاد...من زود بود پیامبر شوم.چشمه های وحی خشکیده...

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 0:53  توسط الهه  | 

این صدای باد میان کوچه ها و رقص برگ ها در زمین و هوا،مور مورم می کند.یک حسی مثل حس آخر دنیا...نفس کشیدن در هوای آخر به هوای آخر...مخصوصا اگر سکوت هم تو را در بر گرفته باشد...رستاخیز...سردم می شود و بیشتر در خودم می پیچم و به عابرهایی که از روبه رو می آیند یا از کنارم رد می شوند نگاه می کنم... هوا که گرفته تر می شود...سرعت ها زیاد تر می شود و آرزویی در دلم قوی تر:کاش می شد همه ی دنیا را با هم آشتی داد...اگر همه قلب هایی صاف داشتند...صفای قلب داشتند...لبخندی بزرگ روی لب و از آن بزرگتر در دل داشتند...اگر همه یک روی ظاهر و باطن داشتند...اگر...دنیای همه ی غریبه ها را رها می کنم.می چسبم به دنیای همه هایی که همین نزدیکی هایم زندگی می کنند...مجازی و حقیقی...دوستی های به هم ریخته...کینه ها و حسادت های بی معنی و نا مفهوم...خصومت ها ی آشکار و نهان...بی دلیل یا با دلیل...دلم می گیرد...
اولین قطره که روی پیشانی و گونه هایم سر می خورد، به آسمان نگاه می کنم...
اگر امروز روز آخر باشد...

بعدنوشت:امروز از لحاظ عددی روز خاصی بود...8/8/88 از لحاظ حسی هم روز غمگینی بود...میشه گفت بازم خاص بود... چنین روز خاصی در تمام عمرمان شاید فقط یک بار دیگر تکرار شود...تازه شاید...شاید هم بیشتر تکرار شد...دلم می خواهد در آن روز دور که شاید فرصت درکش را پیدا کنیم یعنی11 سال و 1 ماه و 1 روز دیگر...اگر تو زندگیت بودم،تو خاطراتت یادم کنی...حتی اگر زنده نبودم...نمیدونم چرا این قدر غمگینم...چرا دوست دارم گریه کنم...چرا صورتم خیسه؟نسیم...تو این حالی که در من هست رو درک می کنی...نه؟شایدم جمعه ایست مثل جمعه های دیگه...فقط آسمانش گرفته تره...

+ نوشته شده در  جمعه هشتم آبان 1388ساعت 1:21  توسط الهه  | 

چشم های من
پشت پلک های یک جذامیست
همنشین ابهام زرد یک زخم
که مسموم می کند
چاه اشک هایم را
تا کور شوم در پی هر بارقه
از نور...
جبران درد های پیرم باش
و لبخند شفایت را پهن کن
به گرمی
روی زخم هایم
شاید شکوفه ای بروید
در منتهای نرمی
از دل
و روشنی
 میهمان این خانه شود...
تا آن لحظه
آفتاب زبان من است.

مهر ۸۸

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 21:43  توسط الهه 

بعضی وقت ها فکر می کنم باید بی خیال فرانچسکو شوم...باید واگذار کنمش به خود...این بعضی وقت ها همان وقت هاییست که دلم برایش تنگ تر شده و کنارم نیست و نگرانم که...بی خیال...یعنی فرهاد هم بعضی وقت ها به دلش می آمد شیرین را رها کند و از شدت رنجی که از دوست داشتن می بُرد ،شیرین را به خسرو واگذارد و یک بار برای همیشه از این رنج ِ افزون کناره بگیرد و به جایش خیال شیرین را بی هیچ رنج اضافه،مقدّس شمارد؟ یا فرهاد هم به عشوه های بی وقت شیرین که ساحرانه  نثارش کرد برای هزارمین بار پیاپی دل داد؟عاشقانه تر،صادقانه تر و بی مهاباتر و شجاع تر،ماند تا ...
فرانچسکو را نباید دوست داشت.باید او را پرستید به سان رب النوع های عشق وکمال...این گونه است که دیگر رنج نخواهم کشید...خدایان صاحبان دل های بی شمارند و همواره در پناهِ ستایش و عشق ورزی مدام...
آری...من دوستش دارم. اما مربوطم نیست که شب ها می رود خیابان های پاریس گشت می زند و با زن های خوش پوش خیابان شانزه لیزه قهوه می خورد و می خندد و در باب هنر سخن می راند ، می رقصد و با فندکی که ندارد سیگار بانوان زیبا روی خوشبخت را روشن می کند و دست می گذارد روی بازوهای عریان نقاشی شده شان ویا با تحسین زل می زند به چشم های سیاه و سبزشان... یا کف می زند برای فلسفه هایی که زیر گیس های شینیون شده شان پنهان کرده اند و...قهوه می خورد...چون چای دوست ندارد و قهوه های فرانسوی معروف است...آری...به من دخلی ندارد...چرا باید در موطنش  بماند...شاید غروب های رُم را دوست ندارد و پاریس شب های قشنگ تری به او هدیه می دهد...
ولی از من بخواهی بپرسی غروب ها و شب های تهران را با هیچ شبی در دنیا عوض نمی کنم،حتی با آسمان لاجوردی مسکو که این قدر دوستش دارم و نگاه و خنده های فرانچسکو را نیز با نگاه و خنده های هیچ مردی...
از من بپرسی برایم دلچسب تر است در خیابان ولیعصر با لبخندی محزون و ناپایدار، با دلهره ای از جدایی در دل پیاده باشم و پایم به میدان سرخ هم نرسد ولی فرانچسکو کنارم باشد و دست هایم در دست های گرمش و دلم به بودن و آمَدَنش گرم...اگر طلب کند حاضرم هیچ وقت چای ننوشم و کیلومترها در پناهش راه بروم،با کفش هایی که پایم را می آزارد و پا به پایش قهوه های تلخ بی شکر نوش کنم...چون او پیاده روی را دوست دارد و قهوه را هم...یادت باشد...دلچسب تر است فقط اگر او باشد.
عجیب است که پیش چشم عاشق من، انگار طعم ِقهوه هم آشنا تر است از من به او...در آستان چشم من،دخترکان پاریسی رنگشان پریده و قهوه های تلخ سیاه تر شده اند...
سرم گیج می رود.من در توهم خام یک حسادت لطیف عاصی شده ام.ساختمان پیش رویم تئاتر ِشهر است و اینجا قلب ِتهران...و فرسخ ها فاصله دارم تا آسمانی که زیر طاق نمای آبی اش، فرانچسکو قهوه می نوشد و تنها پشت میزی نشسته...با همان لبخند ساده ای که همیشه دوست می دارم.
+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 15:8  توسط الهه  | 

این خاک ِ دل من است...می بینی مادر؟ هنوز سرد نشده...تازه  است و ناله های معاشقه اش در تمام عالم پیچیده...معاشقه؟...آری...تعجب نکن...من دوست ندارم عشق را با ع.ش.ق تعدیل کنم و با جوهر سیاه،دیوار های دل را سیاه کنم و بر سر قبری سوگواری کنم که هنوز مرا نبلعیده است.
...من دوست دارم در یک عصر دلپذیر شال سرخابی به سر کنم و بنشینم در زمینه ی این تصویر زیبا از بهشتی که ما را در بر گرفته و بگذارم او دست در مویم ببرد وشالم را به باد دهد تا وقتی که باد وزید،زیر وزش گیسویم به او لبخند بزنم و با زندگی وداع کنم...
آه مادر...عجیب است که در میان این همه گریز و فرار از مدرسه، هنوز که هنوز است میان این برزخ ایستاده ام...یک پایم در گِل ِ گذشته مانده و پای دیگرم در ماسه های روان ِتجدّد...من به شیوه ای جدید از تو و مادرت به عشق رسیده ام...عشقی که دیگرش ع.ش.ق نخواهم نوشت...فریاد می زنمش...رها می شوم...و پرواز خواهم کرد...اما...در شگفتم از ماسه های روان... آری همان ماسه هایی که دوست ندارم به پیاده روی اش بروم...همان ها که برای عشق محدودیت و مسئولیت می تراشند و نمی تراشند.هنوز یاد نگرفته ام به شیوه ای مدرن عشق بورزم...آن شیوه ای که حسادت نکنم و قواعد عجیب و غریب و نو ظهوری را رعایت کنم که اگر فرهاد و خسرو آن ها را می فهمیدند،لبخند تلخی حواله ی لب هایشان می کردند و آه می کشیدند...شاید هیچ گاه یاد نگیرم...مهم نیست مادر...مهم این است که ادراک میانه ام سبک زندگی من است و...
بی خیال....سخن باید کوتاه شود.
من خوابم می آید وبسیار خمار آن آغوشم که بوی بهشت می دهد و....هم آغوشی  با حسرتش هم شیرین است.

+ نوشته شده در  جمعه یکم آبان 1388ساعت 1:45  توسط الهه  | 

دست به چانه ام...و پشت پنجره ام به خواب رفته ام... در انتظار اولین برفی که پشت بام خانه ات را سفید کند و شمشادهای رو به رویش را هم...و جاده  و کوچه ها و درختان را...و تو بیایی...سلّانه سلّانه از در بیرون...نگاهی به پنجره کنی و تند تند برف ها را پارو کنی و جاده ای درست کنی...بین خانه هایمان تا آن درخت...و بعد پارویت را بیاندازی پشت خانه و بدوی تا برسی، بر سر قراری که با من داری...زیر آن درختی که حالا لخت و سفید زیر برف ها از ما خجالت دارد...
می خواهم ببینمت...زیر درخت ایستاده ای و دست هایت را هااا می کنی و به پنجره ام نگاه....و بعد که نگاه تو را دیدم...بلند شوم...و تندتراز تو قدم هایم را بدوانم به سوی پله ها وبه سوی در و جاده و درخت و تو....و تو را آخر از همه در آغوش بکشم...
دیر است...دیر شده...بگذار بیدار شوم و دست از زیر چانه بردارم،که هنوز پاییز است و جشن برگ ریزان...نه برفی آمده و نه بارانی...
قرارپاییزی ما باشد برای کمی بعد...در بیداری...زیر برگ ریزان همان درختی که دوستش داری.همانی که  دوستش دارم...همانی که بین خانه های ماست و دور از خانه های ما...همانی که مثل دوستی ما همیشه بهار نیست ولی بهار را،بسیار تجربه کرده...بگذار بیدار شوم که تا زمستان راه زیادی باقیست و...
هنوز پنجره ام به سوی پنجره ات باز نشده...و جاده ای میان خانه هایمان...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم مهر 1388ساعت 14:53  توسط الهه  | 

در زمان حال زندگی کن و هر لحظه ی زندگی را کامل کن...
هر لحظه ی زندگی موقعیتی تازه برای ابراز خلاقیت است و به جای آن که پایان کار باشد،
نقطه ی شروع فعالیتی تازه به حساب می آید.
این ها جملات کارل راجرز نظریه پرداز محبوب منه...
سال پیش که برای ارشد می خواندم،این جملات را روی یک کاغذ بزرگ نوشته بودم و هر باری که احساس خستگی یا کسالت یا نا امیدی می کردم،یک نگاه به این کاغذ می کردم و با خواندن این جملات روحیه ی تازه ای در من دمیده می شد.باور کنید ناگهان خواب از سرم می پرید.وبه یاد می آوردم که تغییر فردای من بسته به تصمیم و اندیشه ی همین حالای من است.
حالا دوباره شروع کرده ام.
از دیروز.یعنی جمعه...
اول یک سر رسید نو لیست فعالیت هایی که باید انجام بدهم را نوشتم. کتا ب های جدیدی که باید تهیه کنم(چون منابع قبلی را از برم)...تمرین ها  و حتی تفریحاتم را...ساعت خواب و بیداری...تصمیم گرفته ام سحر خیز شوم.چیزی که سال گذشته نبودم و ساعت 9 صبح تازه با تشریفات از خواب بلند می شدم.تصمیم گرفته ام زود بخوابم(ساعت1 شب و البته امشب دیر شد تا این اطلاعیه رو نوشتم)
در صفحه ی بعد رتبه ی سال گذشته و سال قبل ترم را نوشتم... لازم نبود زیاد فکر کنم.وقتی از رتبه ی 5000 با 4 ماه نصفه و نیمه درس خواندن تبدیل به رتبه ی 3 رقمی می شوی،مسلما کار آسان تری برای امسال داری...یک انگیزه می خواهد و تلاشی به مراتب بیشتراز تلاش سال گذشته ات...چون قصد داری امسال واقعا موفق به معنای واقعی باشی...اگر سال گذشته دقیقا نمیدانستم چه رتبه ای را می خواهم کسب کنم،ولی امسال مطمئنم رتبه ی زیر 20 و حتی تک رقمی باید بیاورم. کلاس زبان و آمار و روش تحقیق جهاد دانشگاهی هم ثبت نام کردم.فکر کنم به زودی کلاس ها شروع شه.سال گذشته کلاس نرفته بودم(کلاس پیش کش حتی یک کتاب تست را هم نگاه نکرده بودم) ولی حالا احساس می کنم برای بهتر نتیجه گرفتن بد نیست آدم یک مقدار هزینه کنه.من که کل دوران تحصیل مدرسه و دانشگاه یک ریال هم پول خرج نکردم.ولی این دیگه مربوط به آینده ام میشود و در واقع هزینه ایست که برخواهد گشت.پس بهتره دل رو به دریا زد.
صفحه ی بعد این برنامه ها، هم این جمله ها را نوشته ام.و می خواهم در یک مقوای بزرگ هم بنویسم،تا همیشه پیش چشمم باشد...همین ها را که:
هیچ وقت دیر نیست و...همین حالا می تواند لحظه ی تغییر آینده ام باشد.
خلاصش رفقا:
کمتر میام نت...ولی میام...نمیخوام مثل سال گذشته کلا نت رو تعطیل کنم و بعد از 2 ماه خسته شم و حرف ها و صدای دلم روی همدیگه بریزند،اون قدر که من خجالت بکشم بیام تو وبلاگم دو کلام  آپ کنم (به خاطر مزخرفاتی که در مورد تعطیل کردن نت و این حرفا زده بودم)در نتیجه مجبور شم یک وبلاگ دیگه واسه حرف های تلمبار شدم بسازم(همون بلایی که سر وبلاگ قبلیم اومد و الان هم متروک افتاده یک گوشه)
البته بگم که اتفاق سال گذشته برام عالی بود...چون منجر به ساخت این وب شد که از هر لحاظ خود واقعی منه .بدون تعدیل و ملاحظات عوامانه...اینجا رو دوست دارم.هم اینجا و هم دوستای خوبی که اینجا پیدا کردم.خلاصه اینجا رو آپ می کنم و کم و بیش بهتون سر میزنم.
زنگ تفریح من ورزش  و نته...
اینم یک اطلاعیه ی وبلاگی که به سرانجام رسید و احتمالا به زودی بعد از آن یک آپ اصل می کنم.
جمله ها رو فراموش نکنید.اصل آپ همون بود.با ارزش ترین چیزهایی که تو زندگیم سعی میکنم بهشون باور داشته باشم و دارم سعی میکنم بهشون عمل کنم.
شب به خیر.
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم مهر 1388ساعت 1:38  توسط الهه  | 

گـُل گونه هایم آتش شرم دارد...مانند آتش ِهمه ی  رُز  های همسایه، که از پشت پرده های ایوان،یواشکی،حسابشان را دارم...
شرم دارم...به خاطر تمام آن رنج های بیهوده ای که کشیدم و ریختمشان در کیسه ی صبر تو...و تو یک تنه بارش را به دوش کشیدی،سکوت کردی و لبخند زدی...و من باور نکردم راز این سکوت و لبخند را... نمی خواستم که باور کنم.من پیوسته ی رنج بودم و اگر لحظه ای رنج نبود،گمان می کردم زندگی مهیّای فریب من است....
باور هر آن چه که هست، آن قدر عجیب و شیرین بود که....بی خیال...هنوز هم عجیب و شیرین است...ولی فصل باور من نیز، از راه رسیده است...
و تو هم چنان در سکوت،لبخند می زنی و من میوه های شیرین ِ حقیقت را پوست می گیرم و می گذارم در دهانمان...و درهمان چشمه ی اطمینانی غسل آرامش می کنم که از دل تو موج برداشته است...
من گونه هایم شرم دارد و تو لب هایت لبخند...
همین برای ما کافیست.
+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت 1:25  توسط الهه  | 

سرنوشت
آبستن خشم زنیست
باکره
شاید تداعی عصمتی شود
از یاد رفته
زیر پا مانده ی چکمه هایی گِلی
که باز هم
عطر لاک ومُهر عشق دهد
و برای تمام این سال های کش دار
 شب های  زمستان
بکارت کهنه اش را
زیر فرش های دست باف
پنهان کند
هم آغوش ِ با سرما
که لبخندی بکر ، ابدی
و موسم ِ نا فرمانی
بهار شود...


۱۲/۷/۸۸

+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم مهر 1388ساعت 1:58  توسط الهه  | 

پای برهنه ام را توی حوض آب تکان می دادم و تو را دید می زدم که پشت به من  داشتی و لب پله ها سیگارت را دود می کردی... در حال خودت بودی و در حال خودم...آن چنان که نفهمیدم کی قاب پیش رویم از تو خالی شد...چشم دواندم به داخل اتاق خالی...و آتش گرفتم...از تب دستی که روی گردنم بود و دودی که از پشت گردنم لیز می خورد توی گوش هایم"لاک قرمز،روی پای سپید تو...وسط این حوض آبی...."سر چرخانده بودم تا غافلگیرت کنم که حقیقت هوار شد روی سرم...
نه آتشی بود و نه دودی...نه لبی و نه تبی...نه توئی و نه...تازه به یاد آوردم آن پیمان آخر را:
خاطرت جمع...
گُل ِخیالت را تا تـــه دنیا...توی دلم آب خواهم داد...

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم مهر 1388ساعت 19:20  توسط الهه  | 

فرانچسکو...بگذار بنشینم همین گوشه و سیر تو را نگاه کنم و با قلبی سرشار،کتاب کتاب شعر و داستان بنویسم از تو...از شیدایی و دل باختگی،دوستی و رنج، خداحافظی و انتظار و آخر هم از دلتنگی...برای هزاران سال بعد.مهم نیست که آیندگان و گذشتگان قصه ی نافرمانی من را کتاب ِ گناه می کنند و هر روز روایتی دروغ تر به ستون روزنامه ها اضافه می کنند...
مهم تویی که گوشه ی اتاقک خیال من نشسته ای،پشت میزی پر از کاغذ و لبخندت را دود می کنی به سمت من با چشمکی که هیچ وقت از چشم هایت ندیده ام و سکوتی که صدای دریا می دهد... ومهم منم که گوشه ی خاکی این زمین را با هزار اتاق مبله ی بهشت عوض نمی کنم...فرانچسکو...بگذار کمی خودخواه شوم...
مرا گم نکن...که خلوص بی نهایت من را در دل هیچ زنی نخواهی یافت.
+ نوشته شده در  جمعه دهم مهر 1388ساعت 19:26  توسط الهه  | 

حال ِ تو خوب است؟؟؟
روزانه های تنبل من
هر صبح
شروع این سوال است
و امتداد آن شبانه های غمگینم
که حال تو را می پرسند...
برای دقیقه هایی
که زیاد بوی همیشه دارد
این پُرسش ِ بی جواب
اندوه ِ بی زوال  دلیست
که سخت شدن را
نمی آموزد.

۸/۷/۸۸

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 12:27  توسط الهه  |