پرده ی آخر
مراقبه یک روز بلند
در چندش ناگزیر عصر بهاری
و خوابِ دست نوشته هایی طلایی
تند و تند
سر رسید های جوانی ام را خط می زنند...
و دغدغه هایی خوش بو
جمعه هایم را به هم می دوزند.
مکثِ آخر
پیش از پرده ی آخر
آفریننده پری تنهاییست
که دفتر ممنوعه ام را
تا ابد
زیر چهار سوق تنهایی
خط خطی می کند...
هنوز منتظرم
اینجا را بخوانید.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 15:0 توسط لیدی