ما

زیر رقص ستاره ها

مرگ رصد می کردیم

از پشت ابرهای وجدان

و غبار های توبه

کهکشان تا مرگ را

مرگ تا زندگی را

متر می کردیم. 

بیابان باور ما بود

و

 شکافی عمیق

در باور و اندیشه های ما

کدام دلهره لرزان بود؟

ما و مرگ و ستاره ها

برادریم...

زندگی

این فاصله ی قلّابی

فریبای ترس ماست...

دوستان عزیز به علت جهالت مطلق،در هیچ وبلاگی نظر نخواهم گذاشت،تا تب انتخابات فرو بنشیند.