گُداخته می خواهی ام؟
وزن می کنم نگاهم را
روی فراز اندامت
فرود های لطیف ترش
و پیچ تله هایی
که ناگهان
می اندازدم
در حرکتم
رو به خود سوزی
و انتحار
که گداختگی رسم است
برای همیشگی بودن
برای جاودانگی
در ع.ش.ق
نگاشته ی هفته ی قبل
+ نوشته شده در شنبه دهم مرداد ۱۳۸۸ ساعت 20:56 توسط لیدی