شرح آن چه  می دانی

از منی که همیشه واژه هایش را به امید تو دوخته است

کار عجیبی نیست؟؟؟

شاید آن قطره اشکی که آخرین بار

پشت پلک هایم طرح کردم

عمیق ترین واژه باشد

و گرم ترین

از مشکلی

 که /عشق/ می خوانیمش.

اردیبهشت۸۹

کتاب نوشت:کتاب مادمازل کتی ،نوشته ی میترا الیاتی(سردبیر نشریه ی اینترنتی جن و پری) را با یک زمینه ی ذهنی منفی شروع به خواندن کردم. کتاب قبلی که از این نویسنده خوانده بودم،کتاب کافه ی پری دریایی بود که اصلا به دلم ننشسته بود.امسال وقتی در نمایشگاه کتاب، مادمازل کتی را برای خریدن انتخاب می کردم،تصورم بر این بود که وقتی کتاب جدید الیاتی که همان کافه ی پری دریایی بود،آن قدر ضعیف بود،پس تکلیف کتاب قدیمی ترش مشخص است.به هر ترتیب خریده شد و خوانده شد.باید بگویم داستان های کوتاه دلپذیری داشت. و اصلا قابل قیاس با کار جدید ترش نبود.داستان ها همه منطق مشخص و ساختار عالی داشتند.خصوصا پایان بندی کارها،خوب و سنجیده بود.فضاهای کتاب ها ملموس بود.حتی داستان مادمازل کتی که مثلا در شهر رم روایت می شد،به خوبی با بیننده ی فارسی ارتباط برقرار می کرد و این گونه در ذهن متصور نمی شد که نویسنده یک فضای خیالی و آرمانی را ترسیم می کند. پایان ها تقریبا تلخ بودند ولی این تلخی کام را زهرآگین نمی کرد.یک نوع تلخی ملموس از جنس زندگی...این کتاب برنده ی جایزه ی بنیاد گلشیری و همچنین جایزه ی خانه ی داستان در سال 80 شده است.
کتاب انجیرهای سرخ مزار عالیست.به زودی در مورد آن می نویسم.